شعر هاي من
خش خش برگ خزان،
در سرايي بي روح،
در بهشتي بي برگ،
و نگاه خورشيد،
در غروبي جاويد،
كه نواي من را،
و سرود تك تك مردم را
با خودش خواهد برد.
و زمان مي ميرد،
و ز سر
مي رويد
علف هرز زمين،
و در اين زردي بي رحم خزان
قصه ها مي سوزند
***
شعر هاي سخت را
از ذهن خود بيرون ببر،
كه نگاه شاعر،
در فغان يك عشق،
در فضاي يك تنگ،
تا ابد بي ماهيست،
يا كه شايد ،
تا ابد بي زندان!
شبي در كوچه هاي وحشي بن بست
به زير شرشر باران
ميان نعره هاي باد
مي ديدم،
كه طفلي خسته و رنجور خوابيدست.
به زير چشم هايش
هاله اي نيلي
و بر دستان سردش
جاي نفرين زمان باقي
به زيرش
سايه يك كارتون باريك
و تن پوشش لباسي كهنه و پاره
كه سوغاتي به جز سرما
نمي آرد.
ولي بر پلك هايش
موج مي زد
نگاه وشن خورشيد.
***
هوا سرد است و
شب جاري،
زمين خيس از
سرود پنبه هاي سرخ
تمام برگ هاي جنگل اميد
به روي شاخه ها مرده اند
و سرو شهرهاي من
شبيه بيد مي لرزد
ولي در زردي بي رحم پاييزان
انار سرخ مي رويد
نقرگون مي شد ز نور روشن مهتاب
خواب از آماج شعر من
گريزان بود
براي آنكه شعرم را
به روشن پولك شب
وصله مي دادم
و انكار حقيقت را
برايت قصه اي
از اوج يك كابوس مي خواندم
ولي در لك هاي بسته خورشيد
مي ديدم
كه تصوير مني بي سر
سياه و سرد و بي احساس
به روي شهر افتادست
و من از شعر هاي باد
فهميدم
كه نور روشن خورشيد
ز روي شهر ما
رفته ست
تمام شب به به اميد نگاه صبح
خواهم ماند
***
براي لحظه اي چشمم
به روي چشم هاي آينه افتاد
نگاه آينه بي روح و بي احساس
نگاه من
پر از تكرار عصيان ها
صداي گرم يك پرسش
مرا از دور مي خواند،
كه آيا من
در اين دنياي طاقت سا
در اين سرماي مرگ آور
شبي بيدار خواهم ماند؟
و يا شايد
نواي ظلمتي بيگاه
براي لحظه اي از
پلك شعر من گذر كرده ست
سرماي بهمن ماه،
تمام مردمان در خواب،
و من تنها
در اين شهر ستم ديده
كه حتا
خواندن يك شعر را هم
براي قاصدك ها
جرم مي داند
و دستان درختان بلند
جنگل اميد را
افسانه مي نامند
و جلادان بي رحم حقيقت،
تمام شهرهاي پاره ام را
به مسلخ گاه
مي آرند
و تيغ قيچي تفتيش را
بر گردن شعرم
فرو
خواهند برد
***
ني دانم كه باز آيا
دوباره شعر خواهم گفت؟
در پرسه هاي شبانه، در اضطراب خواب
حرفي براي نگفتن، شعري به روي آب
راهي براي گمشدن،جايي براي مرگ
در لابه لاي زمانه، شهري براي من
خطي به روي سرنوشت، شعري كه مرده است
عكسي درون آینه زنگار بسته است
ديوار هاي سركش و درياي خشمگين
احساس كهنه غربت، صحراي شرمگين
شهر قديمي منو افسون خستگي
در ماوراي حقيقت، زندان زندگي
خطي به روي سرنوشت، شعري كه مرده است
عكسي درون آینه، زنگار بسته است
روز تكفير سخن، رو پلك خيس
لحظه ها
روز نفرين زمين، تو اين شباي
بي صدا
روز پروازاي بي چتر، روي
پرچيناي مرگ
خواب لحظه هاي با تو، تو اين
شباي سرد
روز تكراراي ممتد، روز انفجار
و دود
روز جاري شدن خون، روي خاك سرد
گور
روز پرواز سياهي، روز مرگ من
وتو
روز تكرار تباهي، واسه اين
شعراي نو
شوق هر ثانيه با تو، توي شهر
قصه ها
خوندن شعراي تازه، واسه لمس
لحظه ها
حرفاي كهنه و دلگير، واسه قصه
ها و شعر
چشاي خيس كبوتر، روي اين مدار
صفر
روي اين خاك قديمي، جاي حرف
تازه نيست
بايد از حصار جدا شد، وقت
دلبستگي نيست
مي شنوي؟
نفس آينه مُرد
قصه رود بزرگ
در دل دريا خفت
و پرصداي كرمي
كه به شب مي تابد
نفس قاصدكي
كه به ره مي ماند
قصه شعر مرا باور كن
و نفس هايي كه
به شمارش افتاد
و در اين فصل خزان
قصه جنگل بيداري من
در فراموشي سوخت...
(بعد از خوندن کتاب صد
سال تنهایی)
آفتاب از پس پرچين
به روي شهر ما
تابيد
بر اين شهر مصيبت وار
كه نفرين از پس هر چهره اش بارد
در خواب مي گريد
براي زخم هاي كهنه انسان،
براي شعر و روياهاي آزادي،
در اين خاكي كه مردم
شعر را افسانه مي دانند
براي قصه مي گردند
و حتي
لرزش يك قلب را
در خواب مي جويند...
